Haha, jij gaat dood...

Door MPeek op maandag 11 januari 2010 20:44 - Reacties (10)
Categorie: Film, Views: 3.937

Nee, ik ben zeker niet van plan iemand te vermoorden maar ik vond het wel een lekkere openings-titel voor mijn eerste post.

Deze eerste blogpost gaat over Amerikaanse films. Meer specifiek: Amerikaanse horror. En wat daar allemaal mee mis is. Het zijn vaak wel geschikte films voor een film avond met vrienden of klasgenoten, maar ik zal zelf nooit zelf een Amerikaanse horror film kijken. De films zijn vaak heel erg oppervlakkig en het gaat vaak maar om één ding: iedereen die in de film voorkomt moet dood. Of in ieder geval minstens 80 procent van de mensen die ook maar enige betekenis hebben in het verhaal.

En als je denkt dat je het wel gehad hebt, komt er een film die het presteert nog minder boeiend en saaier te zijn dan de vorige Amerikaanse horror film die je gezien hebt. De laatste Amerikaanse horror die ik gezien heb was The haunting in Connecticut. Ik had al een jaar geleden de gelijknamige documentaire op Discovery Channel gezien en die was aardig eng, dus het was in ieder geval een goede basis voor een film.
http://i184.photobucket.com/albums/x123/galiorix/haunting-in-connecticut-pos.jpg

Even een quote van de pagina op Wikipedia:
Set in 1987, the story centers on Matthew Campbell, who is being treated for Hodgkins lymphoma in a hospital in Upstate Connecticut[1]. After seeing the effect the long commute has on Matt, his family rents a nearby house, which they learn was previously a funeral home. They discover a mortuary room in the basement and the family begins experiencing violent and supernatural events that the parents initially blame on stress and hallucinations from Matt's treatment[1]. Matt also experiences visions from the perspective of a young man named Jonah. Matt contacts a minister he met at the hospital for assistance with his paranormal experiences. The minister informs Matt that the visions and supernatural encounters are likely a result of the previous occupant's occult activities (including séances and necromancy)[1]. The Jonah character is discovered to be the ghost of a psychic medium involved in the previous owner's activities and presently bound to control the "spirits" within the house.
Deze film heeft niet alleen de eerder genoemde, typische problemen maar nog veel meer andere problemen die er voor zorgen dat deze film eigenlijk weinig tot niets te bieden heeft. Het begin was nog redelijk, maar niks bijzonders. Maar als de film verder vordert, blijft het gewoon niet saai en ietwat langdradig. De schrik momenten zijn veel te voorspelbaar en je ziet ze al van mijlenver aan komen en zijn daardoor helemaal niet eng. De documentaire was bijna enger dan de film zelf. En dat is toch jammer, odmat het verhaal zat potentie heeft.
http://i184.photobucket.com/albums/x123/galiorix/5jpg.jpg

Behalve die langdradigheid wil de film ook teveel zijn; het moet een klopgeesthorror zijn, maar ook een met een bovennatuurlijke detective die met flashbacks langzaam het geheim van het huis ontrafelt en daar boven op moet het ook een familiedrama zijn waarin duidelijk word hoever mensen willen gaan om een geliefde te redden, die op half op sterven ligt. En daardoor is het van alles wel een beetje, maar gewoon veel te weinig. Alles is veel te oppervlakkig waardoor het eigenlijk gewoon niks te zeggen heeft, als losstaand deel niet en ook niet als geheel.

Om toch nog even een een pluspunt te geven: de special effects waren vaak wel goed en realistisch, maar ze worden erg vaak gebruikt in bijv. de paranormale dromen van Matthew en werken daarom uiteindelijk vermoeiend. Hetzelfde geld voor de muziek: goed gedaan, maar word te vaak gebruikt om een bepaalde sfeer te creëren waardoor het na een tijd gewoon vermoeiend word.

Daarom heb ik een hekel aan Amerikaanse horror: geen diepgang, (soms) een overdaad aan special effects, het vereiste dat iedereen zo bloederig mogelijk vermoord word en ze zijn daardoor gewoon doodsaai. Andere films die hier aan voldoen zijn bijvoorbeeld: Friday the 13th en The Texas chainsaw massacre.

Doe mij maar films als The Silence of the Lambs, The boy in the striped pyjama's, The italian job, The collateral. Eerstgenoemde is een klassieker, terwijl de laatste gewoon Amerikaanse actie op z'n best is, maar dan wel met een goed verhaal en goede acteurs.